Navigeo

 ... jak dojechac.

Samochodem. Ja dojezdzam samochodem w okolice Rygi i tam go zostawiam. Mam wolne  2 miejsca  (  oczywiscie  i 2 miejsca na rower) wiec moge 2 chętne osoby zabrać.

Pozostałym uczestnikom proponuję transport indywidualny. Oto kilka propozycji:

Autobus. Codziennie kursują autobusy na trasach  Warszawa-Ryga (przez Kowno) i Gdańsk-Wilno, a kilka razy w tygodniu do Wilna jeżdżą także autobusy z Białegostoku, Suwałk, Olsztyna i Krakowa.

http://tickets.euroticket.pl/start.php?profile=aura_warszawa_aura_pl_html&cnt=swr

cdn...

 Ryga (Riga) ma chłodny, północny, na poły skandynawski charakter. Surowe i dostojne, wzniesione z rozmachem miasto robi nie lada wrażenie.


Największą atrakcją jest bez wątpienia starówka. Turystów przyciągają tu od lat masywne mieszczańskie kamienice i zespół kamieniczek Trzej Bracia, gmachy kupieckiej gildii, resztki murów obronnych, wreszcie wąskie i brukowane uliczki. Warto rzucić okiem na ryski gotyk i secesję, na luterańską katedrę i jej słynne organy, uwagę zwracają również kościoły ze strzelistymi wieżami.

W centrum miasta, pod monumentalnym Pomnikiem Wolności leżą świeże kwiaty, składane są czerwono-biało-czerwone wieńce, palą się świeczki i znicze, kompania reprezentacyjna niczym przed grobem nieznanego żołnierza trzyma honorowe warty. Zdobiąca szczyt statuy kobieca postać w wyciągniętych ku niebu dłoniach dzierży trzy złote gwiazdy - symbol trzech historycznych prowincji Łotwy: Inflant, Kurlandii i Łatgalii.

By poznać Rygę, trzeba w niej po prostu trochę pobyć. Przygodą może okazać się błądzenie po zaułkach Starówki i odkrywanie coraz to nowych jej zakątków. Mimo że zajmuje ona jedynie 0,5 km2 z 307,2 km2 obszaru całego miasta, na każdym kroku spotyka się zabytkowe budowle, stare spichlerze, opustoszałe placyki, dziedzińce. Wzrok przyciąga także słynna ryska secesja, najładniej prezentując się przy Alberta iela, Elizabetes iela i Urlandes iela.

Wjeżdżamy na wyspę Sarema, która  ma dobrze rozwiniętą linię brzegową, porozcinaną licznymi półwyspami i zatoczkami, z ok. 1000 małych przybrzeżnych wysepekpiękne plaże i sielski krajobraz - dobrze rozwinięta baza noclegowa i zaplecze rekreacyjno-wypoczynkowe. Wyspa przyciąga  licznymi zabytkami architektury z zamkiem w Kuressaare i obiektami sakralnymi pamiętającymi niekiedy czasy podboju tych ziem przez Duńczyków.

Sarema ma nizinny charakter, a wzdłuż północnych wybrzeży ciągnie się stromy klif. Znaczne obszary porośnięte są skąpą roślinnością krzewiastą. Zbudowana z wapieni wyspa jest równiną ze średnią wysokością 25 m. n.p.m. - poważniejsze wzniesienia dochodzą do 54 m n.p.m., na zachodnim krańcu.

Około 7% powierzchni przypada na bagna. Klimat wyspy jest łagodny, można określić go jako typowo morski. Widuje się tu dość sporo niewielkich rzek i jezior, wiele z nich to płytkie jeziorka przybrzeżne.

W tym miejscu pożegnamy się z wyspą Sarema i płyniemy na wyspę Hiuma.

Jesteśmy na wyspie Hiuma. Najwyższe wzniesienie na półwyspie Kopu osiąga zaledwie 68 m n.p.m. Charakterystycznym elementem krajobrazu Hiumy są lasy zamieszkiwane przez jelenie, łosie, dziki i rysie, pełne bagien, mokradeł i podmokłych łąk z przeróżnymi gatunkami ptactwa wodnego.

Zdaniem wielu Tallin (Tallinn) uchodzi za jedno z bardziej fascynujących miejsc w Europie. Można w nim podziwiać najwspanialszą w krajach nadbałtyckich Starówkę z plątaniną wąskich, kamiennych uliczek, średniowieczny rynek z gotyckim ratuszem, rzędy mieszczańskich kamieniczek, interesujące kościoły i muzea, wreszcie potężne mury obronne z basztami: Kiek in de Kok, Grubą Małgorzatą i Długim Hermanem na czele.

Atmosfera panująca w Tallinie, do dziś dnia zachowującego jakże północną i hanzeatycką zarazem specyfikę, jest bez wątpienia niepowtarzalna. Nie da się go bowiem żadną miarą porównać z jakimkolwiek innym miastem bałtyckim - nawet z dość podobną Rygą, czasami można nawet odnieść wrażenie, że jest żywym muzeum, przez wieki kształtowanym pod wpływem sąsiedniej Skandynawii. Do tego jeszcze niezliczone rzesze stylowych knajpek, szaleńcze night cluby i wielkomiejskie plaże, oblane niezbyt gorącym estońskim słońcem, najdoskonalej oddają dolce vita pod 60. równoleżnikiem. Prawie każdy chciałby odwiedzić Tallin podczas słynnych białych nocy, kiedy Dolne i Górne Miasto zdają się tonąć w różowej poświacie.

Koniec wyprawy albo dalsze wojaze po Łotwie i Litwie w drodze do Polski.